З раману “Сутарэнні Ромула”

Раздзел 13.

Агонь навагодняга балю

Колькі разоў гэты горад знішчаўся амаль цалкам… Яго нішчылі татары, шведы і маскоўцы, пажары, паводкі і пошасці… А ён аднаўляўся.

Аднаўляўся ён і цяпер, пасля чарговай ваеннай навалы… Людзі, як мурашкі, карпатліва разбіралі па каменьчыку завалы, ладзілі трамвайныя шляхі і лініі электраперадач… Ніякая галеча не магла зменшыць радасці ад таго, што настала Вялікая Перамога, што нялюдская вайна скончаная, і жыццё чалавечае нарэшце набывае каштоўнасць… Вярталіся надзеі і святы.

Новы, 1946 год рыхтаваліся адзначыць як мага пышна… Толькі старыя памяталі, што калісьці ў праваслаўных гэта быў час каляднага посту і да Раства Хрыстова, каляднай вячэры і падарункаў ад Святога Мікалая заставаўся цэлы тыдзень, а каталікі ўжо тыдзень як тую калядную вячэру з’елі…

Юлія АЛЕЙЧАНКА

РЭЦЭПТЫ ШЧАСЦЯ

Людміла РУБЛЕЎСКАЯ ПАНТОФЛЯ МНЕМАЗІНЫ Мн., Выдавец А. М. Янушкевіч, 2018.

Жывучы ў нашай «напаўвіртуальнай» рэальнасці, можна часам паверыць у немагчымае, вярнуць незваротнае… Але як жа быць з пачуццямі, памяццю, болем? Як не страціць аблічча ў гульнях лёсу? На старонках новага дэтэктыўнага, рамантычнага, псіхалагічнага рамана Людмілы Рублеўскай такіх «рэбусаў» — безліч. Як і планаў: часавых, прасторавых, ментальных…

Запіс таго, як адбывалася Агульная дыктоўка ў Нацыянальнай бібліятэцы па ўрыўку з майго раману. Першая частка запісу – проста экран, трэба трошкі пракруціць.

https://www.youtube.com/watch?v=2tMpE0jBhU4

Публікацыя ў сербскім часопісе “КЊИЖЕВНИ ПРЕГЛЕД”,
Година VІII Број 15

Људмила Рубљевска (Людміла Рублеўская, Белорусија)

БАЛАДА О ДРВЕНОМ ХРИСТУ

На тој земљи, где има толико извора, и у сваком – звезда падалица на дну,

Где сваки камен има своју идеју, као мајка у дечијем сну

Где је свако брдо – бивша хумка, а сваки од прадедова – узвик у бој,

Где живи стари задружни пастир у својој кућици старој.

Зато што је, сигурно, цео живот свој

Гледао на своја родна тла,

https://news.tut.by/culture/595246.html

Ну вось, Агульная дыктоўка па беларускай мове адбылася! А таксама раскрыццё таямніцы: пятая кніга пра авантуры Пранціша Вырвіча і Баўтрамея Лёдніка напісаная, бо менавіта ўрывак з яе і стаўся тэкстам дыктоўкі. Вельмі ўразіла, колькі прыйшло людзей рознага ўзросту – іх ніхто не прымушаў, яны ахвяравалі сваім выходным днём… І свята атрымалася! Быў незвычайна ўзнёслы настрой, адчувалася, што вакол аднадумцы, і іх сотні! Вялікая зала Нацыянальнай біліятэкі была практычна поўная – тымі, хто неабыякавы да беларускай мовы, хто любіць яе, хоча ўдасканаліць сваё веданне. Дзякую арганізатарам, дзякую Русі, якая агучвала тэкст. Файна,што было візуальнае суправаджэнне, якое тлумачыла складанаці тэксту… Напрыклад, хто такі Баўтрамей Лёднік, і як яго імя пісаць) Сярод тых, хто пісаў дыктоўку, быў нават Віктар Шніп)

http://www.belta.by/regions/view/fotofakt-agulnaja-dyktouka-proshla-v-minske-305275-2018/