Людміла Рублеўская З вершаванага цыклу “ЯНЫ”

Людміла Рублеўская

“ЯНЫ”

Вершы пра фобіі і маніі

Прысвячаецца надмагіллям Готланда

ЧАЛАВЕК, ЯКІ БАЯЎСЯ СТАЦЬ ДРЭВАМ

Ён баяўся стаць дрэвам.

Бо чуў, як растуць карані,

Як у венах бяжыць не чырвоная кроў, а крыніца.

І ён плакаў празрыстай смалою

І яблыкі сніў,

І галіны, і птушак, што ў іх пажадалі гняздзіцца.

Чытаць далей

Ludmila Rubleŭskaya, traduction par Yuliya Novik

***

Quand des poèmes s’écrivent, tu as le droit de mourir peu à peu,

Savourant chaque goutte de la mort, comme du miel et de la ciguë,

Et ne saluer que des croix, et croire aux paroles,

Oublier que ton sang est toxique.

Quand des poèmes s’écrivent, tu n’es plus obligé à mentir

parlant de l’union entre toi et tout abruti dans ce monde.

Quitter, comme l’infante de Vélasquez, la toile.

Et en découvrir les détails non peints.

Quand des poèmes s’écrivent, tu parles de tout – de la liberté et des ailes,

Sans crainte de faire trop d’emphase.

Tu seras le dernier, le premier…

Ecriras sans mentir, sans tromper…

Oh mon Dieu, quelle tentation, quelle plénitude,

Quand des poèmes s’écrivent…

Mais ils ne s’écrivent pas, des poèmes…

Чытаць далей

Ludmila Rubleŭskaya Poète

Poète

Poète caresse des pierres chenues.
Des femmes, il n’en manque pas.
Le vent se pose dans un lit en pierre
En éteignant les feux stellaires—
Poète carresse des pierres chenues.
Il leur déclame des poèmes tournés en houille.
Des écouteurs vivants, il n’en ne manque pas
Mais les vivants n’ont pas besoin
Que l’on leur parle de la douleur.
Pour eux,
Poète n’est qu’un pécheur,
Dernier, premier…
Sûrement, un fou…
Il sanglota au fond du champ,
Son coeur saignait, sur des rochers.
Il s’en alla, voûté…
En nimbe argenté
Ses cheveux luisaient sous la pleine lune.
… Et derrière
lui, enivré et enroué,
roulaient les pierres
comme la rosée en gouttes.
Ludmila Rubleŭskaya, traduction par Yuliya Novik

Чытаць далей

ВЕРШ. ЯШЧЭ ТРОХІ ПРА ПАМЯЦЬ

ЯШЧЭ  ТРОХІ  ПРА  ПАМЯЦЬ

…Проста каменне…

А ты паспрабуй, прасачы,

Як запляліся расколінаў чорныя вены!

Ёсць па кудзелі сваяцтва, а ёсць – па мячы…

Ёсць – па каменні.

Мы ўсе сваякі – па каменні.

Глянь – за табою растуць надмагіллі, як лес,

Корнем адзіным спароджаны ў нетрах стагоддзя.

За чарапахай дарэмна бяжыць Ахілес,

Бо загразае ў тутэйшым маўклівым балоце.

На надмагіллі так зручна раскласці абед.

Што – камяні? Прамаўчаць, іх натура такая.

Там, дзе слімак пакідае свой прывідны след,

І для цябе ўжо рунічны камень вырастае.

Хтосьці, магчыма, над ім рассцілае абрус,

Чаркі рыхтуе, блазнуе, пільнуе імгненне.

Па надмагіллях ступае мая Беларусь.

Па Беларусі ступае мая Беларусь.

Пераплятаюцца чорныя вены камення.

 

 

 

 

Чытаць далей

Сербскія пераклады

Яшчэ аднаа публікацыя на сербскай мове ў часопісе “КЊИЖЕВНИ ПРЕГЛЕД ” Година IХ Број 16

Људмила Рубљевска (Людміла Рублеўская, Белорусија)

ВЕЧЕРЊА МОЛИТВА

 

ТРАГОМ ПРЕДАКА

 

Белорусијо! Колевко моје душе! Језеро светлости љиљана!

Од почетка вечности тако блиска

Никада раније ниси била.

И мелеми доктора Скарине

Пролили се у траву закржљалу.

По небеској стази провидној

Оставља доктор Белорусију,

Чытаць далей

Публікацыя ў сербскім часопісе “КЊИЖЕВНИ ПРЕГЛЕД”,
Година VІII Број 15

Људмила Рубљевска (Людміла Рублеўская, Белорусија)

БАЛАДА О ДРВЕНОМ ХРИСТУ

На тој земљи, где има толико извора, и у сваком – звезда падалица на дну,

Где сваки камен има своју идеју, као мајка у дечијем сну

Где је свако брдо – бивша хумка, а сваки од прадедова – узвик у бој,

Где живи стари задружни пастир у својој кућици старој.

Зато што је, сигурно, цео живот свој

Гледао на своја родна тла,

Чытаць далей

Пераклады на украінскую

Дзякуй цудоўнаму паэту з Валыні спадару Міколу Мартынюку за пераклады!

ЛЮДМІЛА РУБЛЕЎСКАЯ
 
Скіфи
Минуще все: обличчя, і душа, –
І обернеться тлінню. Душить сміхом,
А грішники грішили і грішать
І легковажать смертністю на лихо.
Тому у прірву голос наш паде,
I мови нашої міліє море,
Тому і вимираєм, як на те,
Чи то від глупства, а чи від покори.
Чытаць далей